Ziekmelding bij burn-out: een goed teken?!

By 15 november 2018 Burn-out No Comments

ziekmelding burn-out

Een ziekmelding wilde je koste wat het kost voorkomen. Toch heb je je nu ziekgemeld. Het ging niet meer. Pas als je een paar dagen doelloos thuis hebt doorgebracht, merk je hoe moe je bent. Compleet uitgeput, aan de grond. Je hebt veel te lang op je tandvlees gelopen. Ergens is er het inzicht dat het hard nodig was, deze ziekmelding. Maar dezelfde ziekmelding wordt door je leidinggevende en collega’s met argusogen bekeken. Je bent immers een maand geleden een begeleidingstraject ingestapt? Het zou juist beter met je moeten gaan? Je hoort ze al fluisteren: ‘nou, lekker helpend is dat traject, ze wordt er eerder slechter van dat het beter gaat’.

Soms maak ik een soortgelijke situatie mee. Ik krijg een cliënt die op het randje van omvallen is. En, omdat zowel de cliënt als diens werkomgeving voelen dat er snel iets moet veranderen om erger te voorkomen, schakelen ze een therapeut in. In dit geval ben ik dat.

Alle partijen hopen dat het uitgooien van deze reddingsboei ertoe zal leiden dat vanaf nu een stijgende lijn ingezet wordt.

Ziekgemeld: een teken van herstel?!

Tot schrik en ongeloof van de werknemer en de leidinggevende gebeurt er iets wat ze het liefst hadden willen vermijden: de werknemer meldt zich ziek. Ik zie dat als een enorme stap voorwaarts. Het gaat over de wet van de diepte, waar ik eerder over heb geschreven. Hoe hoger je wilt komen, hoe dieper je moet gaan. Duurzaam herstel begint met het onder ogen komen en stopzetten van de roofbouw die iemand al jarenlang aan het volhouden is. In zo’n geval helpen maatregelen die slechts een druppel zijn op de gloeiende plaat, niet. Zelfs als je al begonnen bent met therapie of coaching, is stilstand soms onafwendbaar en zelfs noodzakelijk.

Verandering begint met acceptatie waar je je nu bevindt

Niets is moeilijker dan onder ogen te komen dat de berg die je aan het beklimmen bent, de verkeerde berg is. Of eentje waar je niet tegen opgewassen bent. Accepteren dat je je op een doodlopende weg bevindt, is zeer pijnlijk. Zo pijnlijk, dat cliënten zich hier soms met hand en tand tegen verzetten. Ze zetten alles op alles om staande te blijven. Als iemand door blijft gaan met het zelfondermijnend gedrag, kan ik met mijn cliënt (nog) niet werken aan herstel. Net zo goed als drugsverslaafden pas kunnen herstellen als ze bereid zijn afstand te nemen van hun verdovend middel.

Afstand nemen van de verslaving

Misschien vind je de vergelijking met drugs te heftig. Toch is jezelf uitputten en doorgaan tot je erbij neervalt ook een vorm van verslaving. Een maatschappelijk geaccepteerde, weliswaar, maar toch. Op het moment dat iemand zich ziek meldt omdat het niet meer gaat, weet ik dat het herstel kan beginnen. Ziekmelding is daarom – paradoxaal genoeg – in dergelijke situaties een goed teken. Accepteren dat je uitgeblust bent en dat je ziekmelding een noodzaak is, is een hele klus. Lees hier het verhaal van Pim, die zijn burn-out ervaring deelt.

Het heeft helemaal niets geholpen!

Ik heb vorig jaar gewerkt met een cliënt die gedurende het proces goed kon voelen dat hij, met de patronen die hij in stand hield, zichzelf uitputte. Een nieuwe koers kiezen, loslaten van het bekende was echter (op dat moment althans) géén optie voor hem. Het vrije vliegen lonkte, maar de kooi was veiliger. Een tijdje terug mailde hij mij dat hij zich ziek gemeld had. Het ging niet meer. Zijn conclusie: blijkbaar is het traject tevergeefs geweest, hij heeft gefaald, hij heeft niets geleerd. Daar ben ik het niet mee eens. Ik denk dat zijn reis naar herstel nu eindelijk vervolgd kan worden.

Accepteren is niet hetzelfde als berusten of opgeven

Vergis je niet. Accepteren is niet hetzelfde als berusten of opgeven. In tegendeel. Met acceptatie buig je het ontkennen van je gevoelens en de signalen van je lijf om naar bewustzijn van wat er is en een nieuwsgierige welkom-houding. Je lijf heeft je niet in de steek gehouden. Het vertelt je de waarheid, mits je bereid bent te luisteren. Je doet er daarom beter aan je lijf niet te straffen, te negeren of met grof geweld tegen vechten. Je bent besmet met het ‘ik MOET’ virus. Jouw lijf laat je alleen zien wat het effect daarvan is. Accepteer dat dat je realiteit is. En dan, vanuit een nieuwsgierige houding kun je werkelijk onderzoeken wat er gaande is en kun je – na het nemen van de pijn van het verlies dat je vastgelopen bent – eindelijk bouwen aan je herstel.

The first step toward change is awareness. The second is acceptance. (Nathaniel Branden)

About Leona Aarsen

Leona Aarsen is coach, register counsellor, BCZ® registertherapeut en EMDR Master Practitioner. Ze werkt met hoogopgeleide professionals rondom de thema’s stress, burn-out, depressie en trauma. Haar opdrachtgevers zijn o.a. universiteiten, hogescholen, gemeenten, GGZ instellingen, bouwbedrijven, MKB.

Leave a Reply