Burn-out: hoe voelt het echt?

Vorige week sprak ik een filmmaker die serieuze plannen heeft om een film te maken over burn-out. Haar doelgroep zijn de mensen die al burn-out hebben, in welke fase dan ook. Haar motivatie erbij was: overal op internet duiken websites en bedrijven op die zich richten op preventie. Maar zelden vertelt iemand hoe burn-out echt van binnenuit voelt als je er middenin zit. Zij was ook ervaringsdeskundige en vertelt erover: toen ik burn-out was, was ik echt bang geworden door mijn klachten en begreep ik niet wat mij overkwam. Is dit normaal???! Hoort dit bij burn-out en zo ja, komt het ooit goed met mij? Ook had ze behoefte aan praktische tips, een leidraad hoe van dag tot dag te leven met burn-out.

Toen ze dit vertelde, wist ik dat zij niet de enige was. Deze ervaring, deze gevoelens had ik ook toen ik burn-out was. En met haar en mij vermoedelijk veel andere mensen. En daar kan ik wat aan doen. Dat is ook de reden dat ik – uitgebreider dan tot nu toe – mijn verhaal van burn-out wil delen.

 

Als er iemand is die nooit burn-out zal raken, ben ik het wel – dacht ik vóór mijn burn-out. Ik had mijn burn-out niet zien aankomen, daardoor viel de klap extra hard. Mijn opvattingen over mezelf stonden plotseling op losse schroeven. Want wie was ik nog als ik tóch burn-out kon raken? Hoe zelfverzekerd en krachtig was ik nog?

Een burn-out is in staat om je identiteit op zijn grondvesten te laten schudden. Door mijn burn-out was ik (zo voelde het althans) hoe ik nooit wilde zijn: zwak, emotioneel, uitgeput, kwetsbaar en niet in staat tot normaal functioneren. Ik heb mezelf altijd gezien als een sterke, krachtige vrouw die de wereld aankon. Ik was ambitieus. Op mijn werk wilde ik als de beste en de slimste te boek staan. Thuis wilde ik de perfecte moeder zijn. Goed je best doen, anders ben je niemand – dit is wat ik als boodschap onthouden heb als kind.

Maar het was nooit goed genoeg. Dus moest ik steeds een schepje bovenop doen. Nog een project erbij, nog een extra taak – ik deed het even graag en met plezier. Soms merkte ik dat ik ervan baalde dat ik nauwelijks erkenning of waardering voor kreeg. Mensen waren gewend geraakt aan wat ik allemaal deed. Het leek alsof het niets bijzonders was. Maar ik wilde bijzonder zijn, ik wilde erkenning, ik wilde waardering. Ik werkte steeds harder in de hoop dat de waardering er zou komen. En hoe langer het uitbleef, hoe bitterder ik werd. Mijn betrokkenheid nam af, ik werd cynisch. Uit zelfbescherming, om de pijn en de teleurstelling niet te voelen.

Het jarenlange ploeteren begon zijn tol te eisen. Ik werkte hard, maar het leek alsof er steeds minder uit mijn handen kwam. Dus werkte ik nog harder. Zo kwam ik in een neerwaarts spiraal terecht. Ik begon fouten te maken en mijn onvermogen om er goed mee om te gaan, groeide. Ik kreeg meningsverschillen met mensen in de organisatie die hiërarchisch mijn meerdere waren. Ik werd bang voor ze. Mijn coping bestond uit vermijden of aanvallen. Ik voelde me de gebeten hond.

Ook in mijn privéleven werd ik prikkelbaar en kortaf. Ik viel uit naar mijn kinderen om het minste of geringste. Ik kreeg steeds vaker woede-uitbarstingen, gevolgd door tergende schuldgevoelens. Ik was een slechte moeder, ik was het niet waard om kinderen te hebben – dacht ik steeds vaker.

Avond aan avond zat ik achter mijn laptop te werken. Praten met mijn partner of samen iets leuks ondernemen was er niet meer bij.

Ik kreeg vage, onverklaarbare lichamelijk klachten. Eerst waren het relatief ‘onschuldige’ klachten, zoals eczeem in mijn knieholte, opgezwollen handen en ogen. Op een bepaald moment kon ik geen crème of make-up meer verdragen op mijn huid. Ik heb de link naar stress of een beginnende burn-out niet gelegd. Ik was bang dat ik een ziekte had die mij van binnenuit opvrat en mij deed uitzien als iemand met een allergische reactie na een bijensteek. De huisarts weet het aan stress en adviseerde mij om rustiger aan te doen. Dat heb ik uiteraard niet gedaan. Ik verklaarde de huisarts voor gek. Een opgezwollen gezicht en stress? Kom nou…

Later kwamen er veel meer klachten bij. Ik had last van mijn darmen en kwam steeds meer aan. De huisarts kwam met de diagnose PDS: prikkelbare darm syndroom. Ik kreeg poedertjes voor een normale stoelgang. Avond aan avond voelde ik, als ik in bed lag, aan mijn buik. Ik was ervan overtuigd dat de huisarts het niet goed had en dat ik misschien wel een tumor of zelfs kanker had.

Ik voelde me continu moe. Op een bepaald moment werd ik me erg bewust van mijn hartslag. Het leek alsof ik bij het minste of geringste buiten adem raakte en mijn hart op hol sloeg. Avond aan avond lag ik angstvallig in bed ook mijn hartslag op te meten.  En als ik vond dat mijn hart te snel sloeg, raakte ik in paniek. Ik werd steeds banger dat ik een hartstilstand zou krijgen. Ik voelde ook steeds vaker druk op mijn borst. Op een dag kreeg ik zo’n extreem hoge hartslag, dat het voelde alsof ik ter plekke neer zou vallen. Ik dacht dat ik doodging (achteraf weet ik dat het hyperventilatie was).

De paniek was niet te beschrijven. Dat was mijn eerste bezoek aan de eerste hulp. Er zouden nog een paar volgen, soms midden in de nacht. Evenals een hele tour binnen de afdeling cardiologie met allerlei testen. Mijn hart mankeerde niets, maar mijn angst voor een hartstilstand was niet weg. Ik wist toch wat ik voelde? En voor mij was dat niet normaal. Ik werd langzamerhand ook een beetje hypochonder en beeldde me in dat ik allerlei enge ziektes had. Ik werd bang voor de dood. Ik wist zeker dat ik niet meer lang te leven had.

Toen het gevoel van flauwvallen vanwege mijn hoge hartslag mij in de auto overviel op weg naar het werk, heb ik me ziek gemeld. Ik was op. Ik wilde door, maar ik kon niet meer. Mijn lichaam heeft me in de steek gelaten. Ik voelde me verraden door mijn eigen lichaam. Het idee alleen dat ik moest zeggen dat ik het niet meer aankon, bezorgde me opnieuw hartkloppingen. Ze zouden me een loser vinden, een aansteller…ze zouden mij, zodra zij de kans kregen, ontslaan, omdat ik waardeloos was – daar was ik van overtuigd. Met zweet in de handen en een bonzend hart heb ik mijn verhaal gedaan.

Daarna kon ik dagenlang alleen maar huilen. Toen pas voelde ik hoe op ik was. Alle energie was eruit, ik heb het tot aan de laatste druppel opgemaakt. En nu was mijn reservetank ook leeg. Zo voelde burn-out voor mij. En ja, al deze klachten zijn ‘normaal’ bij een burn-out.

En ja, het kwam helemaal goed. Ook al kon ik me daar toen niets bij voorstellen.

Sinds 2011 begeleid ik, als coach en psychosociaal therapeut, hoogopgeleide mensen die burnout (dreigen te) raken.

Zit je niet lekker in je vel? Heb je al langere tijd stressklachten en vermoed je dat je overspannen aan het raken bent? Als je niet meer weet hoe je je werk op deze manier vol kunt houden, dan wordt het tijd om actie te ondernemen. Met de juiste burnout begeleiding krijg je weer controle over je leven en ervaar je weer plezier en vrijheid. Ben je er klaar voor om af te rekenen met alle ballast? Ben je er klaar voor om te staan en te schitteren? Het is nu tijd om te kiezen voor wat je écht wilt. Neem contact met mij op.

About anderzverder

54 Comments

  • Charles Engelen schreef:

    Steengoed geschreven. Volgende keer hoe de weg eruit voelde? Ben ik ook heel benieuwd naar!

    • anderzverder schreef:

      Dank je wel Charles. De ‘weg eruit’ is een lang verhaal en is bezig om een boek te worden. Maar misschien besteed ik er ook een blog aan. Ik weet dat er behoefte aan is.

  • Annette Dubois schreef:

    Zo herkenbaar! En wat is het moeilijk geweest om te geloven dat het weer helemaal goed zou komen. Het is mijn geval goed gekomen, doordat ik wel andersmet mijzelf nu omga. Het was een moeilijke fase in mijn leven, maar ook achteraf gezien, een rijke tijd!

  • Sander Denk schreef:

    Sterk en herkenbaar! Ik kijk met interesse uit naar jouw boek over de ‘weg eruit’. Warme groet, Sander

  • Tess schreef:

    Wat herkenbaar!!! Ik ben nu elf maanden burnout en het leek heel erg de goede kant op te gaan. Helaas kreeg ik een maand geleden een klap in m’n gezicht dat terugval heet. Misschien vind ik dit nog wel erger dan de eerste keer, omdat ik weet hoe ik m’n best heb gedaan en dat dit dus niet heeft geholpen. Had ik eerst nog vertrouwen dat het goed zou komen, is dat vertrouwen nu volkomen weg!! Ik heb zo’n behoefte aan ervaringen van anderen hierin, maar kom dit Bergens tegen. Ik zie alleen maar verhalen van hoe het is om een burnout te hebben, maar nergens de weg naar genezing en of mensen weer genezen. Het lijkt wel of niemand er meer boven op komt en dat maakt mij zo bang!!!

    • anderzverder schreef:

      Lieve Tess,

      Dank je wel voor je reactie op mijn blog over hoe een burn-out voelt. Je openhartigheid raakte me. Ook je wanhoop, dat je het gevoel hebt dat het niet meer goed kan komen met jou.
      Graag wil ik je bemoedigen, dat het zeker goed kan komen. Veel mensen, die burn-out hebben gehad, kijken (achteraf) dankbaar terug op hun burn-out en de moeizame weg eruit. Niet omdat het zo leuk was, maar omdat het nodig was om iets beters te krijgen, om weer hoop te hebben en zin in het leven te ervaren. De meeste mensen herstellen goed van burn-out.
      Ik ben één van deze mensen. Ik heb burn-out gehad en kort daarna een depressie. Een jaar later nogmaals een depressie. Het kwam goed. En meer dan dat. Ik ben oprecht dankbaar voor het lijden en de tegenslag wat ik meegemaakt heb. Het heeft mij veel gebracht. Daarmee zeg ik niet dat het een leuke, makkelijke of plezierige weg was, wel één die gelopen moest worden.

      Ook met jou zal het goed komen. Als je niet opgeeft. Het feit dat je een terugval ervaart, kan met veel dingen te maken hebben. Ik ken jou en jouw situatie niet. Vaak is een terugval een teken dat je meer van hetzelfde probeert (hard knokken, maar dan op een weinig effectieve manier) of dat er acceptatie, een ander inzicht of gedrag nodig is waardoor je een stap verder kunt zetten.
      Geef alsjeblieft niet op. Je kunt zeker uit je burn-out komen. Meer dan dat, je kunt fijner en gelukkiger leven dan daarvoor.
      Ik hoop dat je op mijn site hoop en troost kunt putten uit de vele blogs over burn-out en depressie. Tussen de regels door kun je lezen wat daarvoor nodig is, hoe ik dat gedaan heb.
      Bij het ‘hoe’ kan een goede coach of therapeut je ook helpen. Je hoeft het niet alleen te doen. Ik zou je willen uitnodigen om het niet alleen te doen. Als de oplossing simpel was geweest, had je het allang alleen gedaan, toch? Maar zo eenvoudig is het niet. Er zijn ook boeken over hoe te herstellen van burn-out. Bijvoorbeeld van Carien Karsten (o.a. Uit je burn-out of Omgaan met burn-out). Of van Clémence Leijten en Armando Theunisse (Burn-out. Een nieuwe benadering). Karin Ramaker schrijft in haar boek Opkrabbelen over haar ervaring met burn-out, Annegreet van Bergen schreef haar ervaringen op in het boek Lessen van burn-out. Yvon de Vlugt in haar boek Soepel taxushout schrijft ook over haar weg uit burn-out (dit boek is ook een soort roman/biografie). Marina Schriek heeft recent als ervaringsdeskundige het boek geschreven Gefeliciteerd met je burn-out. Een ander boek is van Luc Swinnen: Burn-out. Boordevol tips om (opnieuw) plezier te beleven aan je werk.

      Wat ook kan helpen, zijn boeken van mensen die alle reden hebben om de hoop op te geven, maar toch doorgaan en genieten van het leven. Bijvoorbeeld Nick Vujicic, een man zonder ledematen. Van hem zijn verschenen Leven zonder beperkingen. Niets is onmogelijk en Niet te stoppen. Kom in actie en maak je dromen waar. Van deze man vind je ook veel inspirerende video’s op YouTube.

      Zoek een manier die bij je past: individuele begeleiding in de vorm van coaching of therapie, een boek, sporten, spiritualiteit of ontspanning. Er is niet één vaste weg tot herstel, dat kan bij iedereen anders zijn. Als ik je ergens mee kan helpen, laat het weten.

      Warme groet,
      Leona

    • bo schreef:

      De weg eruit duurt lang. Na mijn diagnose burnout werd ik doorverwezen naar een psychiater. Daar ben ik nog steeds onder behandeling. Bij mij hebben ze uiteindelijk ptss vastgesteld en ga over een paar weken beginnen met emdr therapie. Ik zet 5 stappen vooruit en sommige dagen zet ik er weer 4 terug. De acceptatie dat je het hebt is moeilijk. En omdat je je daar tegen verzet is de de weg eruit heel lang. Ik zal nooit meer de persoon worden die ik was. Uiteindelijk kom je er sterker uit. Het is alleen een lange weg.

      • Leona Aarsen schreef:

        Dag Debora,

        Dank je wel voor je dapperheid en je eerlijkheid, waarmee je jouw eigen moeizame weg deelt. Ja, de weg eruit is lang en moeilijk. Waardoor je soms bijna op zou geven. En toch: ik geloof dat ieder van ons een droom en een verlangen heeft naar iets dat beter en mooier is dan wat wij momenteel hebben. En dat betere en mooiere zit niet zozeer in succes of geld, maar in vrijheid, autonomie, plezier, rust of vreugde. Want juist deze dingen zijn we onderweg kwijtgeraakt. Een burn-out, hoe pijnlijk ook, zet ons stil en geeft ons de kans om op zoek te gaan naar antwoorden. Waar (en waardoor) hebben we onze vreugde en vrijheid kwijtgeraakt? Welke patronen, overtuigingen, onbewuste conclusies hebben ertoe geleid dat we zijn vastgelopen? En gaandeweg met het zoeken ontstaan er inzichten en antwoorden. Waardoor we inderdaad beter en sterker uit een burn-out kunnen komen.
        Veel sterkte op je weg, ga door! Houd je verlangen voor ogen, als het moeilijk is.
        Hartegroet, Leona

    • Zineb schreef:

      Ik herken mezelf helemaal in het verhaal van Tess! Ook ik zit weer ziek thuis na een burn out te hebben gehad. Dit noemt men een terugval. Ik vind dit echt veel erger dan de burn out zelf!

      Tijdens mijn burn out had ik hoop dat ik er weer bovenop zou komen en deed er alles aan om dat in werkelijkheid te brengen. Ofwel, mijn streven was weer terug kunnen keren naar mijn oude staat. Dat is mij het laatste half jaar van 2015 ook gelukt en oh ja, ik ervaarde zelfs de cliche zin: “na een burn out kom je er veel sterker uit”. Ik kon het laatste kwartaal van 2015 de wereld op mijn schouders dragen. De prestaties op het werk waren merkwaardig en om trots op te zijn. Wat was ik een KEI in het NEE zeggen en in het bewaken van mijn grenzen.

      Tot ik op een dag, 2de week van januari 2016, weer in een diepe put terecht kwam. Ik ervaarde wederom alle burnout symptomen met nu wat meer woede en frustraties toegevoegd. Ik ben het vertrouwen in mezelf helemaal kwijt! Ik durf niet meer enthousiast te zijn, ik durf niet meer gemotiveerd te zijn, ik durf geen werk meer aan te nemen, ik durf anderen niet meer te adviseren, ik ben erg onzeker geworden. Eerlijk? Ik weet gewoon niet meer zo goed wie ik ben! Degene die ik tijdens sollicitaties zo goed wist te omschrijven, bestaat niet meer. Al die sterke kanten van mij zijn mij afgenomen. En door wie? Door mezelf!

      Wie is Zineb? Hoe gaat het met Zineb? Wat is er toch aan de hand met Zineb?
      Mijn antwoord is: “ik weet het oprecht niet”!.

      Ik hoop ook hier weer uit te komen, maar kan mezelf en anderen niets meer beloven.

      • Leona Aarsen schreef:

        Dank je wel voor het delen van je eerlijke verhaal, Zineb. Het proces waar je doorheen gaat, is zeer indringend. Jezelf kwijt zijn, niet weten wie je nog bent, is heel heftig, weet ik uit eigen ervaring. Hopelijk heb je nu goede begeleiding en kun je stapje voor stapje de weg naar jezelf en herstel vinden. Wellicht heb je steun aan de andere blogs die ik schreef over burn-out, er zijn een aantal die specifiek gaan over identiteit en verlies: http://anderzverder.nl/?s=identiteit.
        Als ik verder van betekenis kan zijn voor jou, neem gerust contact op.

  • Floor schreef:

    Aangezien ik me afvraag of ik een burn out heb, ben ik gaan zoeken op internet en het bovenstaande komt me helaas bekend voor. Zit nu een paar weken thuis. Begonnen met steeds weer een hoge hartslag en paniekaanvallen. Inmiddels in de molen bij cardiologie en alleen dat baart al weer zorgen (haal me van alles in het hoofd nu). Ook al aan de medicijnen om de hartslag te verlagen. En nu geen idee of ik zo doodmoe ben van de medicijnen of een burn-out te pakken heb. En dan nog 2 weken wachten op de uitslagen … Geen idee hoe ik dat in deze toestand moet volhouden. En wat het meeste steekt: ik ben niet eens meer in staat om voor de kinderen te zorgen.
    Maar zeker wel fijn op jouw verhaal hier te lezen! Hoop dat het bij mij ook goed komt.

    • bo schreef:

      Heel vervelend om te horen. Het hebben van een burnout betekend dat je van alles wilt maar het gewoon niet meer lukt. Ik kon mijn eigen kids niet meer douchen omdat ik steeds flauw viel. Je leeft als het ware buiten je lijf. Je ziet wat er moet gebeuren en hoe maar het lukt gewoon niet. In eerste instantie denk je dat het lichamelijk is, inderdaad alsof je iets aan je hart hebt. Je valt veel af en komt veel bij. Ik viel in 2 maanden tijd 12 kilo af. Ging van 57 kilo naar 45 kilo. Als je het gevoel hebt de regie over je kunnen kwijt te zijn, kun je der van uit gaan dat het een burnout betreft. Sterkte

  • sterre71 schreef:

    Tje…ik wil er nog niet aan, tot de huisarts mij waarschuwde…en het woord burnout liet vallen. Vanaf juni alles open getrokken, om mezelf te ontzien. Maar heel langzaam bestaat mijn leven uit alleen maar rusten, weer iets doen, om er vervolgens weer achter te komen dat ik beter niets had kunnen doen. De bedrijfsarts heeft er geen begrip voor, gewoon boventallig werken en dan is het wel weer goed over een paar weken. Mijn manager ziet het gelukkig anders, en blijft het bij 2 uurtjes boventallig. Het is uiteindelijk mijn lichaam die aangaf dat het genoeg was. Afvallen, hoge onderddruk, nierfunctie vermindert, suiker die schommelt, en heel herkenbaar in het verhaal, de stevige snelle hartslag, beklemmend gevoel, ineens niet lekker voelen, last van contrast (pc licht, of auto rijden) maar vooral zo moe zijn, gewoon leeg. Je voelt je zo lullig als je om niets begint te huilen.
    Je hoopt gewoon dat die energie weer terug komt, en vooral blijft. Het is makkelijker om je been te breken, dan weet je precies hoe lang je nodig hebt om te herstellen. Nu…is het van dag tot dag leven, zien te overleven.

  • Esther schreef:

    Mmm…ik wil er eigenlijk nog niet aan, tot gisteren de huisarts mij waarschuwde…en het woord burnout liet vallen. Vanaf juni alles open getrokken, om mezelf te ontzien. Maar heel langzaam bestaat mijn leven uit alleen maar rusten, weer iets doen, om er vervolgens weer achter te komen dat ik beter niets had kunnen doen. De bedrijfsarts heeft er geen begrip voor, gewoon boventallig werken en dan is het wel weer goed over een paar weken. Mijn manager ziet het gelukkig anders, en blijft het bij 2 uurtjes boventallig. Het is uiteindelijk mijn lichaam die aangaf dat het genoeg was. Afvallen, hoge onderddruk, nierfunctie vermindert, suiker die schommelt, en heel herkenbaar in het verhaal, de stevige snelle hartslag, beklemmend gevoel, ineens niet lekker voelen, last van contrast (pc licht, of auto rijden) maar vooral zo moe zijn, gewoon leeg. Je voelt je zo lullig als je om niets begint te huilen.
    Je hoopt gewoon dat die energie weer terug komt, en vooral blijft. Het is makkelijker om je been te breken, dan weet je precies hoe lang je nodig hebt om te herstellen. Nu…is het van dag tot dag leven, zien te overleven.

  • An schreef:

    Ook ik zit sinds juni met burnout.plots op een avond draaierig worden en bijna flauwvallen.ik wist niet wat me overkwam. Naar de dokter van wacht gegaan maar deze vond niets.2dagen verder terug hetzelfde en maar naar spoed gegaan daar bloedtest en harttest maar niets gevonden dus dachten ze aan uitdroging. Terug 2 dagen later naar de huisarts, hartkloppingen wegdraaien ,angst om buiten te komen ,niet met de wagen durven rijden want ik zou maar is kunnen flauwvallen, de huisarts wist het nu wel zeker ik heb burnout. Soms kan ik niet slikken wanneer ik wil als ik is een goeie dag heb dan doe ik weer veel te veel en heb ik er s’avonds spijt van omdat mijn lichaam dan zegt stop!nu rusten. Het gaat al veel beter maar soms wordt je er zo moedeloos van dat dit nog niet uit je lichaam is maar het heeft blijkbaar veel tijd nodig.

  • laura schreef:

    Ik herken mezelf ook helemaal in dit verhaal!
    Bij mij begon het vorig jaar februari met een reeks blaasontstekingen en pijn in mijn buik.
    Ben zelf 3 jaar geleden gescheiden, en nu alleenstaande moeder van 3 kinderen.
    Ook altijd maar doorgaan, ik merkte dat als ik moe was ik het allemaal negeerde en gewoon doorging.
    Ben al een paar keer naar het ziekenhuis geweest voor die buikpijn eerstehulp etc, was niks aan de hand.
    Uitgebreide echo gehad van alle organen ook niks aan de hand.
    Na dat moment leek het even beter te gaan, angsten verdwenen op de achtergrond en ik ging gewoon weer door.
    Moet wel zeggen dat ik me toen al vaker uitgeput voelde maar ook weer doorging.
    Ik had op een gegeven moment een rare waas in mijn hoofd, kon niet goed meer zien, en als ik de kinderen naar school bracht op de fiets vielen mijn ogen gewoon dicht, ik kon ze niet meer openhouden, daarbij kreeg ik vreselijke hartkloppingen en werd duizelig, soms zat ik gewoon huilend op de fiets, en ben al meerdere keren lopend doorgegaan omdat ik het niet meer trok.
    Die buikpijn kwam ook weer opzetten, en ben toen doorgestuurd naar de mdl arts en heb toen een darmonderzoek gehad ofwel een coloscopie.
    Daarop was te zien dat ik een prikkelbaar darmsyndroom had.
    de klachten van de vermoeidheid slecht zicht en hartkloppingen werden erger en erger, ook heb ik last van krachtloosheid in armen en benen.
    Ik stond op een gegeven moment huildend bij de huisartsenpraktijk, die schrok er ook al van hoe ik eruitzie, en aangezien ik al heel veel onderzoeken en uitsluitels van enge ziektes etc heb gehad is er bij mij een burnout vastgesteld.
    Nu ga ik een afspraak maken met iemand die burnouts behandeld.
    Hoop dat het gaat werken!
    Allemaal veel sterkte!

    • Irina schreef:

      Beste An, ik zit nu al 5 maand thuis met burn-out bij mij was het ook een volledige spierzwakte en naar de spoed 3 dagen later terug en 3 dagen later terug. Ook ik was vreselijk moe en eerst zeiden ze uitdroging daarna was het een slechte reactie op de verdoving van een operatie en dan de ziekte van meuniere. Ik ben steeds blijven werken doordat de dokter niet wist wat het was. Daarna hebben ze me op alle mogelijke manieren gecontroleerd en ik bleek supergezond te zijn. Ik was wel steeds vreselijk misselijk, draaierig en zweverig in mijn hoofd en zo slap als een vod. De eerste maand ben ik mijn bed niet uitgeweest zo moe was ik en nu doe ik het echt rustig aan maar op slechte dagen ben ik nog steeds zo misselijk en draaierig en zweverig. Ik lees nooit bij Burn out over deze klachten. Ik ben niet depressief of heb geen woede aanvallen. Enkel lichamelijk . Herken jij daar soms iets van en hoe lang heeft jouw herstel geduurd

      • Leona Aarsen schreef:

        Dag Irina,
        Dank voor het delen van je ervaringen en je vraag. Je klachten van misselijk, draaierig en zweverig voelen in je hoofd worden niet ‘standaard’ vermeld bij burn-out. En toch kan het daarmee te maken hebben. Stress heeft namelijk een enorm effect op het lichaam, op ons immuunsysteem, zenuwstelsel en hersenen. Ons lichaam staat niet los van onze geest en ziel, ze beïnvloeden elkaar. Ook al kan een arts niet altijd een direct aanwijsbare oorzaak vinden voor je lichamelijke klachten, is het de moeite waard om stil te staan bij en te onderzoeken welke belemmerende patronen, onverwerkte of negatieve emoties een rol zouden kunnen spelen. Wellicht vind je het interessant om deze info te lezen over (onbegrepen) lichamelijke klachten:
        https://www.vumc.nl/afdelingen-themas/176047/27797/Onverklaarde_lichamelijke_k1.pdf
        Succes met je herstel!

  • Arja de Best schreef:

    Wat ontzettend herkenbaar allemaal.
    Sinds 2010 kamp ik met een burnout. Dit kwam er allemaal langs:
    PDS, diagnose ADHD gekregen, conflict met ARBO-arts die me zo snel mogelijk weer wilde laten werken ( ik was groepsleerkracht op een basisschool ) of anders conditietraining laten doe terwijl ik niet meer kon…in pure paniek ontslag genomen waardoor ik ook geen uitkering heb…. PTSS geconstateerd uit mijn jeugd, mijn kinderen die gediagnosticeerd werden : ADHD en dysthyme stoornis, OCD, depressie en paniekaanvallen, DCD met autistische trekken, alles leek tegelijk te komen….
    En nu lijkt er geen einde meer te komen aan mijn burnoutklachten: zooo moe, snel overprikkeld, depressief, concentratieverlies, geen meerdere handelingen tegelijk kunnen doen ( zoals moeite met koken ), geen visite of sociale situaties aankunnen etc.
    En nu al vier jaar!
    Ik ben erg moedeloos. Kan dit nog goedkomen?
    ( overigens ook al vier jaar ( met een pauze ) therapie )

    • anderzverder schreef:

      Dag Arja,

      Wat moet jij het moeilijk hebben! 4 jaar is een hele lange tijd…Ik geloof dat er altijd hoop is, dat het beter kan worden. Ik geloof ook in herstel. Wat daarvoor nodig is en hoe lang dat gaat duren, kan ik (zeker van een afstand en zonder jou te kennen) niet beoordelen. Ik wens je kracht en wijsheid toe.

  • Frans W schreef:

    Hoe herkenbaar. Maar ook lastig. Nu sinds januari burnout. Wordt door werkgever als disfunctioneren uitgelegd. Maar fouten zijn ontstaan door overbelasting, door mijn gevoelens niet te herkennen. Kortom nu met jurist in de weer. En proberen tegelijkertijd er boven op te komen en dus ook wss nieuwe baan te vinden.

  • Joost Hounjet schreef:

    Voor mij is het ook heel herkenbaar. Naast parttime werken doe ik ook nog een deeltijdstudie met stage en een afstudeeronderzoek. Jarenlang kon ik meerdere dingen tegelijk. Ik kon niets laten vallen de laatste maanden.

    Nu ik rust genomen heb komt alles er uit. 10 jaar ben ik verpleegkundige geweest. Dit heeft nooit echt bij met gepast dit maakte ook dat ik weer ging studeren. Ik heb jarenlang in de GGZ gewerkt. Ik kwam me hier tegen, ook door zaken die ik met meedraag uit het verleden. Daarop heb ik vorig jaar ontslag genomen omdat ik dacht dit gaat niet langer. Terugkijkend waren er toen al duidelijke signalen dat het niet goed ging met me. Ik kon doorgaan omdat ik wilskracht had en mijn studie niet wilde onderbreken.

    Ik kreeg een functie aangeboden als wijk verpleegkundige. Ik zocht eigenlijk een eenvoudige baan naast mijn studie maar die was niet voor handen. De functie gaf uitdaging omdat ik iets neer mocht zetten, ik kon netwerken en acquisitie doen. Mijn creativiteit kwam naar boven. Ik mocht afgaan op situaties waar mensen in de problemen zaten. Dat was helemaal mijn ding. Dit ging goed. Maar ik kreeg angsten om fouten te gaan maken. De pc was mijn struikelblok, ik kreeg een ipad en durfde er niet goed mee te werken. Het verzorgen van mensen was niet meer mijn ding toch hoorde dit bij de functie. Dit laatste was nog een wezenlijk deel van de functie. Ik raakte verward de functie bood me zaken waarvan ik genoot terwijl er ook zaken waren die niet bij me paste. Op mijn stage liep het ook niet meer vanzelf. Computersystemen werden ook hier op schop genomen, hierbij kreeg veel angst omdat ik bang was dat ik het me niet eigen zou kunnen maken. Op het laatste ging ik steeds meer zaken mijden ook thuis. Ik kon niet meer onder de mensen komen dat gaf een band gevoel in mijn hoofd. Ik kreeg letterlijk de informatie niet verwerkt.
    Twee dagen na mijn bruiloft zakte ik als een pudding in elkaar.

    Mindfullness daar heb ik nu mijn zinnen opgezet. De eerste keer is goed bevallen, daarnaast doe ik hapotherapie om mee in contact te komen met mijn gevoel. Ik wil niet alleen met mijn zieke stuk bezig zijn en probeer nu ik weer wat op krabbel ook met een coach aan het werk te gaan om te onderzoeken welke wending ik mijn carrière kan gaan geven. Hierbij moet ik vermelden dat ik de eerste 3 maanden niets uit mijn handen kwam. Alles mislukte en ik lag veel op bed. Ik vroeg me af wie ben ik en wat kan ik.

    Ik merkte de laatste tijd dat het beetje bij beetje beter gaat. Ik heb goede afspraken kunnen maken met mijn werkgever. Ik heb vrijstelling van arbeid gekregen. Zelf heb ik besloten om mijn contract niet te laten verlengen. Dit is niet zonder slag of stoot gegaan. Ik merk dat ik oude zaken ben aan het loslaten. Dus ook mijn werk, ook was het al jaren niet meer mijn ding, het is niet makkelijk om deze stap nu te zetten.

    Ik was wel nog graag terug aan het werk gegaan om mensen te gaan coachen, hier ben ik goed in ook omdat ik nu afstudeer als maatschappelijk werker. Dit werd me afgeraden. Het is heel dubbel om dit te horen, omdat een ander aangeeft dat het goed is om even niet te werken. Tot drie weken terug wilde ik helemaal niet terug gaan. Als ik terug zou gaan dacht ik dan ik het weer voor de anderen, maar niet voor mezelf zo dacht ik.

    Toen ik dan ook voor mezelf ook zover was dat ik terug wilde dacht ik, nu neem ik de regie terug en geef ik aan wat ik zou kunnen betekenen. Ik wilde graag trainingen geven en stagiaires begeleiden om zo de aandacht van mezelf af te halen. Hierdoor zag ik mezelf minder als hulpverlener.

    Momenteel ben ik dan ook in verwarring. Ik herken me in de verhalen van pijn op het hart. Bij mij is dit gekomen net nadat ik dacht het gaat wat beter.

    Het is daarnaast soms moeilijk om met de omgeving om te gaan. Mijn mannelijke vrienden vragen altijd hoe gaat het en als tweede vragen ze ben je al terug aan het werk. Dit voelt dubbel. Ik wil niet iedere keer zeggen dat ik me nog slecht voel, maar ik wil mijn gevoel ook niet weg moffelen.

    Nu zie ik dat ik nog niet stabiel ben en nog makkelijk uit balans te brengen ben door anderen. Ik probeer nu weer terug te keren naar de kern. Ik ga komende maanden nemen om de therapie op me in te laten werken en ik ga niet meer doen dan verkennende gesprekken met een coach.

    Hopelijk dragen de zaken die ik aandraag tot inspiratie. Feedback is ook welkom. Voor mij is de grootste uitdaging om constant balans te zoeken in aangaan van nieuwe zaken en niet weer te gaan rennen.

  • ronald Nico schreef:

    Zeer herkenbaar verhaal. Het onbegrip is ook heel vervelend. Niemand begrijpt je. Daarom is het ook belangrijk dat lotgenoten elkaar opzoeken.

  • mar jon schreef:

    Ik heb 2 keer gediagnosticeerd burn out gehad. Dan denk je dat het nooit meer gebeurt. 9 Jaar later sloop het erdoor maar nu niet meer herkenbaar. Begon met 15 keer griep per jaar en longontstekingen. Na dubbele longontsteking kwam het niet meer goed. Toch moest ik werken. Ben eruit gestapt. Met wederzijds goedvinden. Werkgever zag de bui al hangen. De ww opgesnoept die ik in 27 jaar werken had opgebouwd. Vrijstelling van solliciteren via uwv maar niet ziek gemeld. B12 tekort, astma, galblaas ontsteking dus operatie, neus operatie om lucht te krijgen, nog steeds chronische hyperventilatie en op 47 jarige leeftijd adhd positief getest. Hyperactiviteit en impulsiviteit, geen aandachts stoornis. En nu door dexamfetamine eindelijk verlost van mijn middagdutjes. Er is hoop maar 3,5 jaar is een lange weg geweest. Werk weer parttime in mijn n oude functie. Ander bedrijf. Kost veel moeite maar krijg begrip. Eindelijk!

  • maartje schreef:

    Nu 5 maanden thuis met een zware burnout, wanneer ik iets onderneem is het eigenlijk altijd teveel, ik dacht mijn hobby weer op te pakken maar een schilderles van 2 uur trek ik niet, ik ga trillen, wazig zien en als ik dan weer thuis ben voel ik mijn stemming ook weer kelderen….pfft Herkent iemand dit? Alleen maar thuis zitten dat is ook niets maar leuke dingen doen dat lukt niet echt

  • Maurice schreef:

    Hallo, bovenstaande verhalen geven mij in ieder geval wat bevestiging van de diagnose die ik heb gekregen “overspannenheid + Psychosomatische klachten”

    Het begon allemaal 7 jaar geleden. Toen heb ik op mijn 22e een behoorlijke pfeiffer infectie gehad. Daarna ben ik qua energie nooit weer de oude gelopen. Altijd moe, je komt er mee uit bed en je gaat er mee naar bed. Ik werk 40 uur + wat reistijd. Dit is eigenlijk te veel voor me omdat ik altijd zo moe ben. Na een aantal maanden gaat het vaak ook even de verkeerde kant op waardoor ik een week vrij neem om even op te laden. Dit is de afgelopen 7 jaar nog goed gegaan.

    Eind juni 2014 ben ik naar Frankrijk gegaan. Daar kreeg ik hevige buikpijnen (lage buikpijn) en pijn in het schrotum. Ik maakte me enorm zorgen wat er aan de hand was. Iets eerder terug naar Nederland en een aantal onderzoeken gehad (Echo van urinewegen, bloedonderzoek, urineonderzoek en foto van buik) Allemaal niks uit gekomen. De buikpijnen waren ook weer redelijk snel verdwenen en zijn ook niet meer terug gekomen. Een aantal weken later zijn ook de pijnen in het schrotum verdwenen. De huisarts vertelde mij dat hij denkt dat er andere zaken zijn die wellicht de klachten hebben veroorzaakt (drukte, stress)

    Vervolgens kwamen er klachten rond mijn linker borst en ribbenkast. Een vervelende stekende pijn. Deze klachten heb ik nu al zeker 2 maanden. Ook voor bij de huisarts geweest en die denkt aan Tietze (een tussenribspier ontsteking) Ik vind het enorm moeilijk om te accepteren dat dit het is. Ik voel het constant en wordt er erg onzeker van. Ik ben kort geleden een naaste vriend kwijt geraakt aan kanker en dat maakt me erg onzeker of de huisarts het wel bij het goede eind heeft. Afgelopen weekend werden de steken ook erger en kreeg ik verhoging er bij en ik voelde me ontzettend moe. Bij de dokterswacht geweest omdat ik het niet vertrouwde maar die konden niks vinden.

    Gister toch nog maar even bij de huisarts geweest, die denkt nog steeds aan tietze maar wil (waarschijnlijk om mij gerust te stellen) nog een bloed, urine en ontlastingonderzoek doen + een echo van de bovenbuik. Ik denk als hier niks uit komt dat ernstige ziektes toch wel uitgesloten zullen zijn? Ik moet het dan accepteren dat het komt door de burnout die de bedrijfsarts 3 weken geleden heeft vastgesteld a.d.h.v. mijn verhaal.

    Kunnen dit soort vage onverklaarbare klachten komen door een burnout? Kan ik er op vertrouwen dat een huisarts ernstige ziektes uitgesloten heeft? Ik vind dit namelijk ontzettend moeilijk en het maakt mij heel onzeker en onrustig.

    Ik slaap de afgelopen nachten wel weer heel goed. Ik kan alleen niet zeggen dat het veel helpt want na een aantal uren wat op de bank rond hangen kan ik alweer slapen, is dit ook herkenbaar?

  • emma schreef:

    Ik heb al veel blogs van anderz verder gelezen, deze echter nog nooit. Ik zit sinds september 2012 thuis met een burnout. Begon met hartklachten in mei van dat jaar. Dagopname gehad, alle onderzoeken, maar mijn hart is prima. Het was allemaal stress. In september volledig knok out gegaan. Inmiddels heb ik mijn ontslag vanwege het feit dat ik twee jaar ziek ben. Heb nu een jaar 100% arbeidsongeschikt gekregen om ‘beter’ te worden, maar het schiet nog steeds niet op. Ik heb eerst via mijn werk bij een coach gelopen, daar heb ik veel van geleerd maar hij vermoedde en onderliggend probleem. Doorverwezen naar een psycholoog. In juni 2014 ben ik gediagnosticeerd met PTSS als gevolg van een aantal heftige life-events. (ernstig auto ongeluk, verlies van een kindje, kanker bij mijn man, en ziekenhuisopnames van mijzelf) Ik ervaar veel angst, ben heel alert en heb mijn gevoelens weggestopt omdat ik er geen raad mee wist. Ik moet nu gaan rouwen en de narigheid verwerken en een plekje geven. Soms gaat het een poosje beter, heb ik wat meer energie en ben ik wat stabieler, maar ik dender ook vaak terug en huil dan weer hele dagen en slaap alleen maar. Ik heb enorm gerend om maar niet te hoeven denken en voelen. De accu is echt helemaal leeg. Ik kan slecht tegen prikkels en ben nog steeds zoooo moe. Af en toe ben ik ten einde raad. Hoe lang gaat dit nog duren. Is dit normaal, wat moet ik verwachten. Het maakt mij zo onzeker en ik merk dat mijn omgeving er ook wel een beetje klaar mee is. Mijn hulpverlener geeft aan dat het normaal is en goed komt maar ik kan het soms bijna niet te geloven. Hoeveel geduld moet ik nog hebben en hoe lang is deze weg nog. Het valt me echt heel zwaar….

  • Sytske schreef:

    Hartelijk bedankt voor deze super mooie blog! Ik ben nu 1,5 jaar burn out… en begin het nu soort van te accepteren… en steeds beter te voelen waar mijn grenzen liggen én deze aan te geven 🙂
    Ik vind het heerlijk dat er mensen zijn die écht weten waar ze het over hebben, zoals ik hierboven las en mijn eigen ervaring is, je voelt (en ik denk; bent) diep ellendig, maar er is weinig écht goede hulp. Ik vind het erg, dat je eerst van alles door moet om bij de juiste persoon uit de komen, terwijl je je zo verschrikkelijk voelt.
    De drie 3 must do’s zijn voor mij perfect. ik had ze al ontdekt, zelf, maar herken het en dat klopt echt! ik wens iedereen sterkte. Ik denk dat mensen die een burn out krijgen, juist speciale mensen zijn door hun toewijding, verantwoordelijkheidsgevoel
    Vel zegen bij het werk!

  • jj schreef:

    Herkenbare reacties. Mijn man is ook in de gevarenzone voor een burn out. Super plichtsgetrouw, veel zelfreflectie, bewogen met de ander. en met n baan als leidinggevenden is er geen ruimte om buiten de 3 weken zomer om vakanties op te nemen aangezien er geen vervangers zijn en zijn werkzaamheden in de AGF sector ook nooit klaar zijn of kunnen wachten. Ik als patner, zelf maatschappelijk werker,zie dat het fout gaat alsditnog langer door gaat,hij ziethet zelf ook, maar zie ook de andere kant dat er eigenlijk geen mogelijkheden zijn om vermindering van werk te creëeren.ik zie hoe hij kapot gaat, het voelt enorm machteloos! Ik merk ook dat hij minder aankan van geluid van ons zoontje, 1,5 jaar oud.leeft anderzijds ook weer op van zijn aanwezigheid. Iemand tips?

    • Peter schreef:

      Beste JJ,
      Het is nu inmiddels een jaar verder als jouw reactie en ik hoop van harte dat mijn reactie dan ook niet meer nodig is.
      Maar om anderen te helpen wil ik er wel op reageren. Ook dit is namelijk heel herkenbaar!

      Als partner ben je helaas vaak “de toeschouwer” en kan je weinig meer doen dan steun bieden en hem ondersteuning geven door dingen uit handen te nemen.
      Wat ik zelf als prettig ervoer was dat privé beslissingen meer overgenomen werden en bijvoorbeeld leuke, simpele uitjes gepland werden.
      Zodoende kreeg ikzelf (op weg naar mijn burn-out) het gevoel dat er thuis niet te veel op mij werd geleund en ik een stukje rust vond.
      Want dat voel je als je op weg bent naar… de druk van alle beslissingen die genomen moeten worden, de verantwoordelijkheden, alles rust op jouw schouders.
      Verder zit je partner waarschijnlijk nog in de “ontkennende fase” waarin zijn eigen onmisbaarheid prioriteit nr. 1 is.
      Dit wordt nog eens fijntjes vermeldt door zijn leidinggevenden.

      Maar wat als hij geheel uitvalt? Wat zal er dan gebeuren?
      Dat zijn vragen die hij zou kunnen stellen om zijn leidinggevenden er fijntjes op te wijzen dat deze situatie wellicht snel zal kunnen ontstaan als hij uitvalt. Het is niet zijn verantwoordelijkheid om continuïteit te garanderen.

      Dat heb ik zeker geleerd. Geen verantwoordelijkheid op mij nemen die niet bij mij hoort.
      Ik hoop oprecht dat mijn advies jou, maar ook andere kan helpen.

      Sterkte.

  • Ingenborg imhoff schreef:

    Ik wil mensen zohhhooo graag duidelijk maken hoe ik mij voel…maar toch lukt het niet.
    Ik kan toch moeilijk zeggen..als je het overkomt dan praten wij wel eens verder..De minimale druk van anderen voelt als onbeschrijfelijk zwaar. Teleurstellingen Hoe klein ook voelen als gigantisch..het niet kunnen vertrouwen op jezelf dat is het meest zware..jezelf niet meer kennen..van een zeer sociaal wezen naar bang voor contact met mensen enzovoort..pffff

  • Bedankt hiervoor. Ik heb ook testjes gehad bij een cardioloog, zowel een holtertest als een fietstest en een echo en er was niks aan de hand behalve een hoge hartslag. De angst dat mijn hart het begeeft heb ik ook nog steeds zo erg. Elke dag. Ik voel pijn, ik voel een druk en hij slaat over en ik ben me constant bewust van mijn hartslag. Daarbij heb ik dan ook nog het gevoel geen lucht te krijgen wat de angst ook versterkt (hyperventilatie denk ik). Ook ik heb de diagnose burn-out gekregen en ik vind het heel fijn om te lezen dat dit gewoon bij een burn-out hoort, en dat dit weer overgaat. Zo voelt het op dit moment helemaal niet namelijk. Eerste artikel op internet dat ik vind dat écht omschrijft hoe het voelt in plaats van gewoon een lijstje met symptomen.

    • Leona Aarsen schreef:

      Dag Moniek,

      Dank je wel voor je reactie. Het doet me goed dat je herkenning en troost hebt gevonden in mijn blog. Het raakt me dat je voor het eerst een verhaal vindt met de boodschap dat je klachten (hoe naar ook), normaal zijn. Dat jij normaal bent en dat er hoop is. Hou dit vast, het komt goed – als je de lessen van burn-out bereid bent te leren. En die indruk heb ik. Succes met je herstel! Hartegroet, Leona

  • Bloem schreef:

    Heel fijn om ervaringen van anderen te lezen. Ik ben zelf nu een jaar onderweg en heb zo vaak het gevoel dat hier geen eind aan komt. Elke keer als ik denk dat het wat beter gaat dan gaat het weer mis. Nog steeds dagen dat ik zo moe ben en bijna niets kan. Dan ben ik zo bang dat ik iets lichamelijks mankeer. Moeilijk te geloven dat een burn out zulke rare dingen veroorzaakt in je lichaam. Ik vind het ook moeilijk te accepteren dat dit nu de situatie is. Ik wil zo graag weer mijn leven leiden net als alle anderen van mijn leeftijd. Ik ben bijna 28. Vaak het gevoel dat ik iets fouts doe, waardoor het niet beter gaat en het mijn eigen schuld is. En het gevoel alleen te zijn, de rest gaat gewoon door met leven, wat ik ook zo graag wil.

  • Linda schreef:

    Ik herken zoveel in jullie reacties en in dit stuk. Ik loop al jaren met klachten. Begonnen in ca 2002 toen werd mijn werk te veel. Ik was technisch tekenaar en net van school en mocht op mijn stageplek blijven. Ze waren super enthousiast, ik was een talent en ze waren zo blij. Achteraf was dat natuurlijk al een behoorlijke druk op mijn jonge schouders. In de jaren daarna ben ik meerdere malen ziek geweest van oververmoeidheid en ben ik daarom steeds minder gaan werken.
    In 2005 raakte ik zwanger en het combineren van werk, moeder zijn en huishouden viel me zwaar maar ik hield vol om 3 dagen te blijven werken.
    Tot ik in 2008 weer zwanger raakte. Mijn dochtertje wilde overdag niet meer slapen dus tussendoor bijtanken ging niet op mijn ‘vrije’ dagen. Ik kreeg last van angstklachten en kreeg mijn eerste echte paniekaanval op mijn werk. Door de angst en stress kreeg ik veel last van harde buiken en heb uiteindelijk grotendeels ziek thuis gezeten tijdens deze zwangerschap. Ik had op mijn werk al afgesproken om nog maar 2 dagen te gaan werken na mijn zwangerschapsverlof. Na dat verlof trok ik het werken niet, ik was zo bang voor de paniekaanvallen en ik voelde me zo slecht. Ik heb toen mijn ouderschapsverlof volledig opgenomen zodat ik nog een volledig jaar vrij was (zonder doorbetaling overigens wat we toen gelukkig konden doen). Ik ben ook in behandeling gegaan bij een psycholoog voor de angststoornis. Daar kwam ik bij groepstherapie bij mensen die hetzelfde hadden als ik en die volledig afgekeurd waren. Terwijl de arbo tegen mij steeds zei dat ik gewoon nog kon werken. Al tijdens mijn zwangerschap. De verloskundige heeft toen gezegd dat ik moest stoppen. Arbo erkende niets maar mijn werkgever gelukkig wel.
    Maar ik bleef de hoop houden dat het goed kwam en heb dus qua werk steeds voor mezelf gekozen.
    Na het jaar verlof zag ik het niet zitten om terug te gaan en Heb ik zelf de knoop door gehad om te stoppen. Ik had dus geen recht op een uitkering. Het was krap maar het ging. Na een paar jaar ben ik weer bij een ander bedrijf gaan tekenen en de therapie was toen al afgerond. Echter alles kwam weer terug dus ik was zelfs blij toen dat bedrijf failliet ging en ik daardoor dus recht op een uitkering had. Wederom ruim een jaar thuis gezeten en met de klachten ging het weer goed. Na dat jaar heb ik van mijn hobby mijn werk kunnen maken. Lesgeven in de gymnastiek. De ideale baan voor mij alleen het combineren met de zorg voor de kinderen was wat lastig. Maar met wat gehaast en gedoe was ik meestal precies op tijd in de zaal met of zonder mijn kinderen.
    Het ging die tijd heel goed met mij. Ik werkte maar een paar uurtjes per week, we konden redelijk rondkomen en ik deed wat ik leuk vond. Toch hadden we nog 1 grote wens en dat was verhuizen naar de achterhoek. 2 jaar geleden hebben we die stap gezet en we hebben er geen spijt van. Alles leek vooral het eerste jaar super te verlopen. Ik kon al heel snel weer aan de slag met gymlessen geven en nu ook veel onder schooltijd. Mijn man raakte wel zijn baan kwijt maar we maakte ons nog niet zo druk. Er waren mogelijkheden en hij werd begeleid vanuit zijn oude werkgever dus we hadden er alle vertrouwen in. Ik had bijna geen last meer van angst en spanningsklachten.
    Totdat ik afgelopen zomer besloot om de antidepressiva die ik slikte af te bouwen en het op eigen kracht wilde proberen. Het leek goed te gaan maar in november voelde ik me zo angstig en depressief, ik was ook heel moe, concentratieproblemen, wazig gevoel, vage spierpijnen, 2 ontstoken knieën door verkeerd aangemeten schoeisel voor het hardlopen en zo had ik nog diverse andere klachten waarvan ik nooit het verband gezien heb. Dus ik ging op aanraden van de huisarts weer aan de antidepressiva, dit maal wel een ander merk omdat ik zo’n last had van mijn spastische darmen toen ik de andere medicijnen gebruikte.
    Ik had goede hoop en de depressieve klachten werden ook echt minder.
    Maar helaas de laatste weken wordt het alleen maar erger en ik ben zo ontzettend moe! Mijn lessen lopen voor geen meter, ik trek mezelf de dag door, mijn lichaam doet zeer. Heb zo veel last van mijn buik, ik huil om alles, ik kan mijn kinderen amper verdragen om me heen. Wordt heel snel geïrriteerd en boos en nog zoveel meer. Morgen ga ik naar de huisarts want dit gaat zo niet verder. Maar eigenlijk weet ik al hoever het is.
    Niet zo gek ook als je bedenkt dat mijn man geen werk heeft kunnen vinden en nu net gestart is als zzp-er, ik te weinig werk heb om voldoende inkomen te krijgen om rond te komen en ik dus moet solliciteren naar functies die ik eigenlijk helemaal niet wil omdat ik nu iets doe wat ik leuk vind, en waar ik tot nu toe ook alleen maar afwijzingen op krijg, ons huis pas voor de helft opgeknapt is en er nog zoveel echt moet gebeuren. Net als in de tuin waarvan we de kinderen beloofd hadden dat ze een schommel en rekstok enzo zouden krijgen maar dat dat nu nog niet kan omdat er gewoonweg geen geld voor is.
    Maar hoe ga ik nu rust voor mezelf krijgen? Ik krijg geen uitkering als ik niet kan werken. En Ik moet zelfs meer gaan werken om rond te kunnen komen maar hoe kan ik nu in hemelsnaam aan de slag als ik zelfs niet eens een halfuurtje kan wandelen of al kapot ben na het stofzuigen van de woonkamer??? Soms denk ik, had ik toen maar nooit zelf gekozen om te stoppen met werken. Had ik maar meer met de arbo gesproken of zo. Hadden die maar ingezien dat het zo niet meer ging nat als bij mijn lotgenoten in de groepstherapie. Maar ik wil altijd alles zelf oplossen en zo goed mogelijk doen en dat is dus ook duidelijk mijn grootste valkuil.

    Ik hoop dat ik een uitweg ga vinden, maar nu lijkt alles een groot zwart gat….

    • Leona Aarsen schreef:

      Dag Linda,

      Wat heb jij heftige jaren meegemaakt! Ik kan me voorstellen dat ze veel zorgen en stress met zich meebrachten en dat het voor jou te veel was om te dragen. Dapper dat je je problemen zelf probeerde op te lossen – maar ook ingewikkeld, omdat je dan besluiten of keuzes kan maken waar je later spijt van heb. Ik adviseer mijn clienten mijn burn-out om, als het even kan, geen radicale beslissingen te nemen tijdens een burn-out. Doordat het niet goed met iemand gaat, is de handelings- en keuzevrijheid ook beperkt, het is lastig om een weloverwogen en goed doordachte keuze te maken. Ik hoop dat je met hulp en begeleiding een uitweg hebt gevonden. Zou je het hier willen delen waar je nu staat in jouw proces op weg naar herstel?
      Hartegroet,
      Leona

  • Zonnetje schreef:

    Graag deel ik mijn verhaal met jullie. Ik twijfel er zelf nog steeds aan of ik een burnout heb, ondanks dat mijn psycholoog dit bevestigd heeft; dit na maanden aantobben bij mijn huisarts en ziekenhuis voor veel lichamelijke klachten. Als ik de verhalen hier zo lees, herken ik echter het patroon en alle verschijnselen die ik ook ervaar of ervaren heb.

    Na een lang dienstverband, zit ik sinds 6 maanden vanwege een reorganisatie bij mijn voormalige werkgever. Ik heb jarenlang ongeveer 10 tot 12 uut per dag gewerkt. Ook volgende ik een 4 jarige HBO opleiding, waar ik ook vele uren studie in heb gestoken. Ik nam nooit pauze op het werk, at een boterham tussen de telefoontjes door, ging altijd maar door. Ik werkte in een bedrijfscultuur met een hele hoge prestatie en outputgerichtheid, weinig ondersteuning en waardering naar medewerkers en een sterk politieke en autoritaire managementstijl.

    De laatste jaren had ik vaak last van lichamelijke klachten: vermoeidheid, hartkloppingen, buikpijn (spastische darmen), hyperventilatie, trillen/beven, paniekaanvallen, huilen op zijn tijd etc. Ik negeerde dit en ging gewoon door. Mijn lat lag altijd enorm hoog. In 2015 begon ik meer te sukkelen met mijn gezondheid, waaronder een zware darminfectie en ik had last van spieren in mijn linkerbeen.

    Aangezien ik zelf in het personeelsvak zit, ben ik heel nauw betrokken geweest bij de reorganisatie bij mijn laatste werkgever. Ik heb meer dan 100 ontslagzaken afgerond. Op mijn eigen laatste werkdag, na 12 uur gedraaid te hebben, stond ik letterlijk te trillen op mijn benen. Ik heb dat weekend ervoor zelfs nog gewerkt als een gek om alles goed achter te laten.

    Ik had besloten na mijn vertrek pas op zoek te gaan naar een nieuwe baan, zodat ik al mijn energie daarin kon steken. Op dat moment begon de ellende. Na 2 weken thuis kreeg ik een enorme paniekaanval. Ik was bijna naar de eerste hulp gereden, omdat ik dacht dat ik een hartaanval kreeg. De weken daarna bleef ik benauwd, last van pijn links in mijn buik, borst en uitstraling naar de linkerarm. Veel hartkloppingen en een gejaagd gevoel. Soms concentratieproblemen, onwerkelijk gevoel en soms duizelig. Na onderzoek bij de huisarts (hartfilmpje etc.), werd ik naar huis gestuurd. Niets aan de hand, zei hij. Ik geloofde hem gewoon niet en was bang dat ik door alle stress de afgelopen jaren echt iets mankeerde..

    Ik heb een bodyscan laten maken in Duitsland, inclusief volledig cardiologisch onderzoek. Was allemaal ok, maar ik ben bij een specialist beland omdat er een tumor gezien was op mijn lever (wat na 3 maanden onderzoek in Nederland gewoon goedaardig bleek te zijn). Ik kreeg door deze medische molen steeds meer angst dat ik echt iets mankeerde. Kreeg hierdoor steeds meer pijnklachten zoals buikpijn, stekende pijnen in de borst, stekende pijnen in de schouderbladen en rug, maagklachten, uitstralingspijn naar armen en benen, spierpijn etc.), ook enorme huilbuien, somber zijn, paniek hebben, veel onrust hebben..Kreeg weer een heftige paniekaanval, na het zoveelste onderzoek in het ziekenhuis. Kon de week daarna geen auto rijden, omdat ik zo duizelig was.

    Ga volgende week het traject verder met een psychotherapeut. Heb intussen een mindfullness training gedaan, doe aan yoga en ga naar een ostheopaat voor de lichamelijke pijn die ik heb. Mijn psycholoog bevestigde dat veel mensen in burnout twijfelen of ze niet iets mankeren en dat acceptatie dat het niet zo is, de eerste stap is naar herstel. Ik accepteer nu wel dat het allemaal stress kan zijn, maar wannneer gaan die vervelende lichamelijke klachten weg ?

    • Leona Aarsen schreef:

      Dag Zonnetje,

      Zo’n half jaar geleden vroeg je je af wanneer je lichamelijke klachten weggaan. Hoe gaat het nu met je?
      Hartegroet,
      Leona

  • Kim schreef:

    Dit had mijn verhaal kunnen zijn! Zo goed beschreven. En alleen mensen die dit meemaken of meegemaakt hebben snappen al die gevoelens! Met mij gaat het na begeleiding van 4 maanden bij heliomare (begeleiding van fysio, psycholoog en werkcoach een stuk beter) . Wel gister weer een flinke terugval… ik zat in de auto en werd ineens kotsmisselijk, benauwd, lijkbleek.. en dit ongeveer 15 minuten. Toch weer die angst… is het mijn hart? Ik.wil 112 bellen! Nu de ochtend erna nog steeds kapot…is dit herkenbaar? Na mijn traject bij heliomare ( vooral heeeeel veel bewegen heb ik wel vertrouwen dat het goed gaat komen, maar bij zo’n tegenslag overheerst soms nog het gevoel dat het nooit meer goed komt.

  • Loraine schreef:

    Wat fijn om zulke herkenbare reacties te lezen! Bij mij hebben vooral spiertrillingen door mijn hele lichaam, bonkende hartslag en druk op mijn borst de overhand. Voor mijn gevoel kan ik nergens de echte lichamelijke rust vinden. Herkent iemand dit? En zo ja, wat hebben jullie hier aan gedaan?

    • Leona Aarsen schreef:

      Dag Loraine,

      Ik ben benieuwd hoe het nu met je gaat. Zijn je lichamelijke klachten minder? Wellicht heb je in de reacties van anderen kunnen lezen dat chronische stress en burn-out gepaard gaan met een veelheid aan lichamelijke klachten. Spierpijn maar ook spiertrillingen (samentrekkingen) kunnen voorkomen. Een verhoogde hartslag, hyperventilatie en druk op de borst komen heel vaak voor. Daarom is het belangrijk om medische oorzaken uit te sluiten. Ben je met je klachten bij de huisarts geweest? Die kan bijvoorbeeld met behulp van bloedonderzoek, bloeddrukmeting en luisteren naar je hart beoordelen of er reden is tot zorg en/of doorverwijzing voor verder onderzoek. Als een medische oorzaak uitgesloten is, is het belangrijk om aan de slag te gaan met psychosociale begeleiding/therapie. Daarin leer je onder andere hoe je weer vertrouwen krijgt in je lichaam, hoe je de signalen juist leert interpreteren en hoe je uit de vicieuze cirkel stapt van chronische stress-paniek-angsten-lichaam dat op hol slaat door de deregulering en overproductie van adrenaline en cortisol. Daarnaast kunnen massages en haptonomie ook helpen als het gaat om het vinden van lichamelijke rust.
      Alle goeds,
      Leona

  • Danielle schreef:

    Alsof ik mijn verhaal lees. Ik ben sinds augustus burn-out. Ik ben bang voor allerlei ziektes. Nu ook weer slikklachten, pijn op mijn borst. Over 2 weken een slikfoto laten maken. Ben zo bang. Bang om mijn gezinnetje…mijn lieve man en 3 kindjes. Het ging even beter en dan bam…een terugval en dan voel je alles weer, waardoor je weer onzeker wordt. Nog steeds een hoge hartslag….

    • Leona Aarsen schreef:

      Dag Danielle,

      Wat dapper dat je hier je zorgen deelt! Het voelt verschrikkelijk en de angst kan alles overheersen. Toch hoop ik dat je ook herkenning vindt in de verhalen die andere mensen hier gedeeld hebben. Misschien put je daar ook troost uit en stelt het je een beetje gerust…je bent niet de enige die met deze angsten worstelt en – hoe naar ook – zijn ze vaak toch onlosmakelijk verbonden met stress en burn-out. Heb je een goede therapeut? Die kan jou helpen om je angsten draaglijk te maken en stukje bij beetje een uitweg te vinden. Het leren hanteren van je angsten, de signalen van je lijf goed kunnen interpreteren en je gedachten bijsturen als ze soms alle kanten op schieten, zijn echt belangrijke stappen naar herstel. Ik wens je veel wijsheid en rust. Blijf delen en uitreiken naar anderen!
      Hartegroet,
      Leona

  • Denise schreef:

    Ben net op deze site terecht gekomen en wat een opluchting, zoveel herkenning.

    Zit nu midden in een burn out. Wanneer het precies begonnen is kan ik niet zeggen, het is er gewoon in geslopen. Ik heb een onveilige jeugd gehad waarin ik altijd op mijn hoede was. Spanning heb ik dus waarschijnlijk altijd in mijn lichaam gehad. Ben ook altijd een piekeraar geweest. Daarna veel stress volle situaties gehad die horen bij een jong gezin. Zo goed en zo kwaad als het ging alle ballen in de lucht houden. Mijn vader werd ziek. Tijdens zijn ziekte periode kreeg mijn man een functie elders en moesten wij verhuizen. Dat betekende dus met 2 kleine kinderen tussendoor op en neer racen. Na een aantal maanden overleed mijn vader. Mijn man moest zich in zijn nieuwe functie nog bewijzen dus de rest kwam op mijn schouders neer. Daarna kwam er iets meer rust en werd onze derde geboren. Alles liep goed . Ik had ondertussen een leuke baan waar ik met veel plezier en ontzettende toewijding werkte. In 2013 ging het bedrijf failliet. Helaas geen baan meer. In die periode liep het niet lekker met onze jongste dochter en had zij al mijn zorg nodig. Heel wat nachten wakker gelegen en wat een uitputtingsslag om de juiste hulp voor haar te vinden. Ondertussen de twee andere kinderen ook niet vergeten. Een baan vinden lukte niet dus om een nuttig bezig te zijn en niet de indruk te wekken dat ik een luie bankzitter was deed ik heel veel vrijwilligerswerk (wel met plezier). in de loop van 2015 begon ik me erg moe te voelen, ik zag tegen steeds meer dingen op. Ik had steeds meer slaap nodig en kon mij niet meer heugen wanneer ik voor het laatst echt uitgerust wakker werd. In het najaar kreeg ik een verkoudheid en eczeem in mijn wenkbrauw en haargrens die niet meer overging. Ook onstond er soms een enorme spanning in mijn maagstreek en verdween mijn eetlust.In april 2016 hiervoor toch maar naar de huisarts. Het was pure stress volgens hem. Rustig aan doen maar. In mei kreeg uit het niets bericht dat de kanker waar mijn vader aan overleden was een erfelijke soort was. In juni ben ik getest en in augustus bleek ik inderdaad drager. Een flinke klap en ook heel veel angst. Niet alleen voor mijzelf maar ook voor de kinderen. Wakker liggen, pijn in de maagstreek, verstoorde spijsvertering, flink afvallen en enorme spanning kenmerkte deze periode . Vanwege het kanker gen verschillende onderzoeken ondergaan. Er werd een poliep weggehaald met onrustige cellen. Geen reden voor paniek werd er gezegd. ik was dus wel in paniek met als gevolg meer klachten (slikproblemen, verlies van kracht in armen en benen) en meer onderzoeken. Kwam eerder nooit bij een dokter nu liep ik de huisartsenpraktijk en het ziekenhuis plat. De angst voor kanker zat en zit er goed in. Vooral omdat ik er in mijn omgeving veel mee werd geconfronteerd. Ook gevallen waarin tijdens onderzoeken niets naar voren kwam en het toch mis bleek te zijn. Wekt geen vertrouwen. Er werd mij verzekerd dat ik echt niets mankeerde. maar dat is lastig te geloven als je zoveel pijn , moeheid, verlies aan kracht in je lichaam hebt en er plotseling een grote bult bij de ribben verschijnt (vetbult) . Ik wist gewoon zeker dat ik kanker had, waar kwamen anders die enorme lichamelijke klachten vandaan. Na een heleboel slapeloze nachten vanwege angst stortte ik volledig in. Kwam op de eerste hulp terecht met alle klachten en enorme benauwdheid. Ik was er zo slecht aan toe dat ik uiteindelijk via de huisarts bij de GGZ crisisdienst terecht kwam. Conclusie daar: depressie. Zoek maar een psycholoog . Was nog een flinke klus om er een te vinden waar ik op korte termijn terecht kon. Mijn lichaam heeft het helemaal opgegeven. Ik kan niets meer. Via de huisarts slaappillen en antidepressiva gekregen. Weet na het bovenstaande gelezen te hebben dat het in ieder geval een burn out is. In hoeverre er sprake is van een depressie weet ik niet. Ga nu een traject met een psycholoog en gespecialiseerde fysio starten en hoop zo uit deze hel te komen. Ik heb nog een lange weg te gaan maar heb goede hoop dat het weer goed gaat komen. Zeker met alle steun die ik van man, kinderen en vrienden ervaar. Vanwege het kankergen blijf ik de rest van mijn leven onder controle staan maar hoop leren hoe ik dit een plek kan gaan geven.

    • Leona Aarsen schreef:

      Lieve Denise,

      Wat heb jij ongelooflijk veel meegemaakt! Ik kan me goed voorstellen dat het te veel is te dragen. De angst voor de dood – als moeder van (jonge) kinderen – en zeker vanwege de erfelijke kankergen kan heel heftig zijn en alles overheersen. Wat goed dat je hulp hebt gezocht en dat je steun ervaart in je omgeving. Ik wens jou toe dat je een weg vindt om weer van het leven en je geliefden te kunnen genieten. Hartegroet, Leona

  • Mp schreef:

    Hallo allemaal,
    Inderdaad allemaal heel herkenbaar. Ben nu voor de zevende week thuis van het werk en had gisteren net bedacht dat het alweer wat beter ging. Vanmorgen bij het wakker worden een app wisseling van groeps app van het werk op privé telefoon gelezen. Vervolgens misselijk, kokhalzen onder de douche, huilbui, buikkrampen en nu lig ik hondsmoe met een koortsig gevoel op de bank. Ik ben zo geneigd om mezelf aan te pakken en heb een schuld gevoel tov collega ’s etcetera. Vind het zo moeilijk om bij huis te zijn en wel de was te kunnen doen, maar bij gedachten aan werk volledig in de paniek te schieten.. Ook rare gewaarwording dat mij het dus blijkbaar ook teveel kan worden. Ik weet dat ik het moet accepteren, maar dat is soms erg lastig.. Sterkte iedereen, fijn om hier herkenning te vinden..

  • W schreef:

    Jeetje ik lees “mijn” verhaal.
    2.5 jaar geleden burnout geconstateerd wat al jaren gaande was exact als het verhaal geschreven veel gezocht in mijn carriere.
    Door een heftige gebeurtenis liep de emmer echt over. Nu 2.5 jaar later dacht ik ik begin weer dezelfde symptomen te krijgen. Helaas heeft het even moeten duren om te realiseren dat al die tijd de burnout gewoon door heeft gebroeit. De doorbraak voor mij was dat ik me in mijn werk zo ongelukkig voelde en daar niets aan kon veranderen dat ( veel te laat maar toch) ik uiteindelijk letterlijk weg ben gelopen om per direct alles te stoppen. Het kwartje is nu pas gevallen en alleen deze erkenning met voor het eerst met volle overtuiging nee te kunnen zeggen, dat wil ik niet…dat past niet bij me heeft me een hele nieuwe wereld laten zien. Nog genoeg te doen maar de eerste energie maar bovenal het vertrouwen is er weer!

    Ik heb nog wel een vraag; Hoe staat het nu met je PDS klachten?

    • Leona Aarsen schreef:

      Wat ontzettend goed dat je de juiste inzichten hebt gekregen om te werken aan je herstel! Het kan inderdaad een langere weg zijn, maar zo de moeite waard! Ik wens je veel wijsheid bij je ontdekkingstocht!
      In antwoord op je vraag over PDS: ik heb er geen last meer van. Zeker in stressvolle periodes let ik heel goed op wat ik eet. Ondertussen weet ik aardig goed waar mijn darmen (minder) goed tegen kunnen.
      Hartegroet,
      Leona

  • Anika Hintzen schreef:

    Vandaag voor het eerst deze site ontdekt. Het doet goed om zoveel herkenbare verhalen te lezen.
    Ik zit sinds oktober thuis met een burn-out. En nu net een week begonnen met therapie bij Phimed.
    Een opeenstapeling van een hele hoop dingen, jaren lang, die er uiteindelijk voor gezorgd hebben dat ik burn-out ben geraakt. Ik werk momenteel 16 uur boventallig, maar naast de therapie is dit toch wel erg veel. Dit ga ik ook bij de bedrijfsarts aangeven. Ik vind mijn werk ontzettend leuk dus daar ligt het niet aan. Maar nadat een tijdje beter leek te gaan lijk ik nu weer een flinke terugval te hebben. Mijn vriend en ik zouden vanavond gezellig naar mijn schoonmoeder gaan, maar onderweg kreeg ik het gevoel flauw te gaan vallen. Dit bleef aanhouden en ik heb mijn vriend uiteindelijk gevraagd me naar huis te brengen. Eigenlijk moesten we daarna ook nog naar een verjaardag maar dit trek ik al helemaal niet. Schuldgevoel daar bovenop en ik kan alleen maar janken. Heb veel last van paniek- en angstgevoelens en hartkloppingen en een versnelde hartslag, druk op de borst, een verkeerde ademhaling, duizeligheid, het gevoel flauw te vallen, nooit uitgerust wakker worden maar juist heel moe. En zo nog een aantal symptomen. De hartkloppingen en versnelde hartslag zijn de laatste twee weken bijna constant aanwezig en maken ook mij angstig. Bij de huisarts een ECG laten maken en natuurlijk niets te zien. 6 Januari krijg ik nog een soort van holteronderzoek, maar wellicht is het ook bij mij een symptoom van de burn-out. Maar daarom niet minder beangstigend. Bij de geringste inspanning is het er en dan blijft de focus, ontstaat paniek, hyperventilatie en het cirkeltje is rond.
    Gelukkig heb ik een lieve vriend die mij steunt, maar ik voel me zo schuldig en tekort schieten en wil hem zijn plezier niet ontzeggen. Ik wil een goede vriendin zijn, maar ik kan nu niet zijn wie ik graag zou willen zijn. Wanneer houdt het op, wanneer gaat het echt beter? Wanneer kan ik me weer een beetje ontspannen, genieten van de kleine simpele dingen? Ik weet van mezelf dat ik een hele sterke vrouw ben, vooral mentaal. Maar ik kan het nu niet zijn. Acceptatie van, schuldig voelen t.o.v. anderen m.n. mijn naasten, bang voor onbegrip, bang voor ernstigere fysieke problemen (vanwege de vele lichamelijke klachten), de angst voor de angst (bang om een paniekaanval te krijgen), grenzen aangeven, nee zeggen, niet kunnen ontspannen, niet kunnen genieten etc. zijn allemaal zaken waar ik nu erg mee worstel. Ik heb veel lieve mensen om mij heen (mijn vriend, mijn ouders, goede vrienden) die mij steunen en er voor me zijn en me accepteren hoe ik nu ben, maar het neemt de negatieve gevoelens helaas niet weg en ik voel me ondanks dat soms echt alleen. Maar ik ben ze er wel heel dankbaar voor.
    Zelfs het schrijven van mijn verhaal is vermoeiend op dit moment, maar ik wil dit wel doen. Op therapie is me ook uitgelegd hoe het autonome zenuwstelsel werkt en wat een burn-out dan ook voor effecten fysiek en geestelijk kan hebben. Maar helaas zorgt het niet altijd voor geruststelling. Elke dag is anders en ik leef per dag. De ene dag kan ik meer aan dan de andere. Zo lijkt het weer even beter te gaan en dan ineens weer een paar stappen terug. Ik wens iedereen die een burn-out heeft heel veel kracht en liefde toe om er weer bovenop te komen en er bovendien sterker uit te komen.

  • Babba schreef:

    Goeienavond beste lotgenoten,

    Eind 2015 begon ik, enkele maanden na een scheiding van een vrouw die ik doodgraag heb gezien, steeds meer problemen te krijgen om uit bed te raken. Na de scheiding wilde ik m’n zinnen verzetten en besloot extra veel te gaan werken (buschauffeur openbaar vervoer in Brussel). Maar na een zestal maanden (met 27-28 werkdagen per maand, gemiddeld 12h/dag)kwam ik er gewoon niet meer aan toe om mijn huis en tuin deftig te onderhouden….zo moe was ik dat ik ertegenop keek om te koken, omwille van het opruimen erna. Dus ga je steeds ongezonder eten, minder bewegen, je verwaarloosdt je sociaal leven (en uiteiendelijk snij je bewust alle draden met iedereen door…gewoon omdat “iedereen mij gerust moet laten”). Dan in april 2016 werd ik op een dag wakker en kon amper op mijn benen staan. Ik dronk een paar espresso’s aan de keukentafel (huilend als een kind) en vertrok naar het werk. Daar aangekomen sloeg ik twee Red Bulls achterover en begon aan mijn 12h-shift. Ik was die dag nerveuzer dan de voorgaande weken, ik had regelmatig het gevoel dat de grond onder mijn voeten wegzonk…ik huilde die dag voor het eerst tijdens het rijden, met reizigers aan boord dan nog. GENANT. Aan het eind van mijn shift reed ik naar de dichtstbijzijnde pita-bar om een hap mee naar huis te nemen. Terwijl mijn bestelling werd klaargemaakt begon ik te hyperventileren…en viel uiteindelijk bewusteloos neer. Na enkele minuten wist ik toch weer rechtop te krabbelen en vertrok naar huis. Daar heb ik, wenend als een waanzinnige, mijn dürüm opgegeten…hem een kwartiertje later overgegeven en ben naar bed gegaan. Toen heb ik 29 uur geslapen, werd wakker gebeld door het werk om te zeggen dat ik er al had moeten zijn….maar ik kon niet uit bed, het gíng gewoon niet.
    Over de behandeling nadien wil ik niet zoveel kwijt….zowel mijn werkgever (De Lijn)als de hulpverlening waren alleraardigst. Maar ik was zo beschaamd en teleurgesteld over mezelf….en geloofde oprecht dat vrienden en familie dat ook vonden.
    Ik ben intussen weer acht maand aan het werk. Mijn job gaat goed als vanouds, ik hou mijn huis, tuin, auto en andere bezittingen netjes en schoon. Ik stel geen papierwerk en andere klussen meer uit (wat ik voordien deed tot op het onbegrijpelijke af)kortom, wie mij ziet moet bijna denken: hij is er volledig door, hij kan er weer tegen…hij is weer de oude.
    De realiteit is dat ik na mijn shift in mijn auto spring en op de autosnelweg lopen de tranen me al over de wangen. Eens thuis gaat het al even slecht. En als ik onder mensen op een feestje ben hou ik me wel deftig en serieus…maar binnenin voel ik me eenzaam, mislukt en vooral héél verdrietig.
    Ik geloof echt dat een burn-out je voorgoed kraakt…zo voel ik het absoluut aan. En die gedachte vind ik als een man van amper 41 zo een zwaar vooruitzicht dat het een berg lijkt waar ik niet meer over zal/wil raken.

  • Arjen de Haan schreef:

    Hallo, Ik herken niet alle symptomen die hier omschreven staan, maar enkele wel. Het is zo heb ik gelezen uit het boek van Carien karsten(omgaan met burn-out) dat ieder mens lichamelijk en geestelijk anders reageert op burnout. Als je spijsvertering de plek is waar jij het gevoeligst op reageert bij een te lange en constante overbelasting door stress(vaak onbewuste) dan heb je net als ik ervaar last van o.a een prikkelbare darm.Een ander krijgt problemen met de bloeddruk, etc. Wel is het zo dat veel andere symptomen gelijk zijn in mindere of meerdere mate.
    Sinds januari dit jaar kreeg ik opeens een paar weken na beëindiging van mijn werk contract last van een harde opgezette buik, opboeren, winderigheid en
    mijn ontlasting was lichtgekleurder en wisselend qua structuur. Ik had in eerste instantie niet door dat dit door al jarenlange opgebouwde stress kwam en dacht aan een enstiger iets. Direct naar de huisarts gegaan en wilde mijn maag en begin twaalfvingerige darm laten onderzoeken gezien het opboeren bleef en de ontlasting niet verbeterde. Er kwam niets uit het onderzoek die ik in het ziekenhuis had. , net als de bloedtonderzoeken waarop ik me heb laten testen op vitaminegebrek, allergien,etc. Ook een consult bij een internist liep uit op niets. de huisarts vertelde mij telkens echter dat stress de boosdoener was, wat ik eindelijk nadat de test gedaan waren begon te geloven. Je hoort tegenwoordig zoveel over mensen van begin 40 die kanker hebben, dus waarom zou ik dit niet kunnen hebben na hoe ik de laatste tien jaar heb geleefd. Ik loop al een hele tijd met stress omtrent geaardheid en moeite hebben met acceptatie en er ook niets mee willen/hoeven doen. Ik heb nu hulp van een psychosomatisch fysiotherapeute die me heeft uitgelegd dat de constante snelle hartslag te maken heeft met een disbalans in de verwerking in de hersenen. Deze zijn gewend dat het lichaam continue in paraats tand stond de afgelopen jaren en daarmee alle systemen in het lichaam de verkeerde signalen stuurt. Er is al lang geen gevaar meer, maar het lichaam is over zijjn reserves heen en blijft in de waakstand, ook ’s nachts als je hoort te slapen. Het ergste vind ik de slapeloosheid die ik nu al zeker 9 maand heb. Zonder medicatie(ontspanningstabletjes) slaap ik gewoon niet in en door. Gewoon niet dus. Maandag aanstaande word ik eindelijk geholpen in het slaapcentrum(GGZ) in Assen, tenminste dat hoop ik. Ze kunnen daar bijna elke slaapstoornis behandelen. EMDR moet heel goed zijn bij een overstressed systeem die niet meer vanuit zichzelf gemakkelijk hersteld. Ik weet dus niet of ik zwaar overspannen,PTSS of burnou ben. Ik ben niet uitgeput zoals vaak omschreven staat. Ben wel paar keer dit jaar wat moe geweest. Kan ook zijn dat de ontspanningstabletjes die ik al geruime tijd slik en waardoor ik in ieder geval de nodige uren slaap mij behoed hebben helemaal burnout te raken. Ik heb verder hulp gehad van een psychologe maarniet van een echte psychiater wat wellicht beter is. Omdat ik in de bijstand ben en maar in eerste instantie recht had op 2 maanden ww na ontslag vorig jaar word een burnout-traject niet vergoed. Als ik langer WW had gehad en dit had geweten had ik wel een vergoeding gekregen en de nodige hulp. Je moet maar zien hoe je het redt.
    Ik heb tot januari dit jaar altijd goed kunnen slapen. Ik werkte in de horeca. Heb mezelf laatste jaren wel onderdrukt qua emoties en veels te hard gewerkt zonder rustmomenten. Ik had altijd energie voor tien. Ben me niet echt bewust geweest voor naderende situatie waar ik nu in zit, terwijl ik dat eigenlijk had moeten weten gezien hoe ik in het leven stond. Voel me nu best moedeloos ergens, maar ik wil beter worden en besef nu voor het eerst echt dat acceptatie van de situatie nu nodig is. Ik kan nu niet meer zo ruig met mijn energie meer omgaan en moet pas op de plaats maken. Veel dingen van vroeger, wij moesten(mijn broer, ik en zus) altijd voor ons gevoel van onze ouders van alles, wat ik onbewust ook heb meegenomen in mijn verdere leven. Ook mijn harde manier van denken over bijv. homosexualiteit, waar ik mee worstel , werkt niet echt bij herstel en is eigenlijkde oorzaak van het pakket waar ik nu in zit. Ik ben nu veel bezig met inzicht krijgen in het hoe waarom van mijn denken en handelen en weet nu dat deze niet van mezelf zijn en ik eigenlijk veel breder kijk. Respect voor jezelf hebben is heel belangerijk. Ik hoop echt dat ik uit deze situatie kom. Ook het negatieve denken probeer ik een positieve draai te geven. Hier heb je toch meer aan in deze situatie. Ook moet je realistisch zijn en eerlijk. Doordat je dan langzamerhand anders kunt gaan denken en vooral doen ontsnap je uiteindelijk uit deze ellende. De veroorzaker moet je onder ogen zien. Ik loop en fiets ook veel buiten voor de conditie en stress reducering. Zwemmen en yoga vind ik ook fijn, maar buiten zijn in de frisse lucht is voor mij echt goed. de ergste symptomen vind ik de slapeloosheid(wakker worden) en prikkelbare darm(ontlasting blijft slecht). Ik heb ook al (nu niet meer)overprikkeling meegemaakt. Dus niet goed tegen lawaai, licht en drommen mensen kunnen. Dit heb ik nu gelukkig niet meer. Ik eet bijna geen suiker meer, ga op vaste tijden slapen en opstaan, probeer meer in het moment te leven, eet gezonder, slik Multi en drink meer water. Ik doe regelmatig als ik de behoefte heb ontspanningsoefeningen en ademhalingtechnieken. Vind het niet kloppen dat mensen die weinig inkomen hebben en net geen recht meer op WW hebben en dus in de bijstand komen geen herstelcurcus vergoed krijgen om ui burnoutgerelateerde klachten te komen. Heeft iemand met ervaring nog tips om overstressed systeem(snelle hartslag continue, waardoor ik niet vanuit mezelf in slaap val) goed te verbeteren?

  • Arjen de Haan schreef:

    Heel erg, trouwens de verhalen die ik lees. Ik hoop dat iedereen goed hersteld en blijft.

  • Wilbert schreef:

    Ha Babba,
    Sterkte gewenst kerel. Ik gun het je er boven op te komen. Ik zit er nu midden in. Ik ben overspannen en langzaamaan weer aan t werk na drie maanden thuis. Helaas ben ik ook depressief net als jij. Gelukkig heb ik daar hulp bij van een psychotherapeut, of nouja, dat ga ik krijgen na de wachttijd van drie maanden. Ik ben vannacht nog wakker geworden met hyperventilatie, daarom keek ik even op deze site, hij kwam naar boven met google.

    Ik ben eerder op dit punt geweest en ben toen 2 maanden naar thailand gegaan om echt bij te komen. Gelukkig kon dat met mijn werkgever op dat moment. Dat is me erg goed bevallen. Ik ben niet gaan rondreizen, iets wat ik notmaal graag doe maar ben naar Koh Kood gegaan in het oosten van thailand. Elke dag zwemmen en opstaan in het ritme van de dag. Het doet wonderen kan ik je melden. De zon, elke dag goed eten en de zee. Mijn gevoel van waardeloos zijn verdween toen en ik kwam terug als herboren.

    Het betekent ook dat ik nu wéét dat er een uitweg is, ook al heb ik het nu lastig.
    Denk er eens over na, en bespreek het met je baas. is het een optie? Dan gáán!
    Wilbert

Leave a Reply