Burn-out? Een puntkomma; het beste moet nog komen

By 2 augustus 2015 Burn-out No Comments

Het is steeds dezelfde blik. Vol vertwijfeling, wanhoop, angst. Het is steeds dezelfde vraag: hoe lang gaat dit duren? Gaat dit ooit over? Kan ik weer genieten van het leven, vrijheid en blijdschap ervaren?

Burn-out kan je leven behoorlijk on hold zetten. Je kunt het gevoel hebben dat de grond onder je voeten weg is. Geen controle, geen zekerheid meer. Je bent ook jezelf kwijt. De krachtige, energieke, ambitieuze man of vrouw die je altijd bent geweest – waar anderen jou om bewonderden – is nergens meer te vinden.

In plaats daarvan heb je de extreme moeheid, de tranen, de onzekerheid, de faalangst, de vergeetachtigheid, de hyperventilatie en de paniekaanvallen. En het wurgende gevoel dat het nooit meer goed komt.

Nadat ik zelf een heftige burn-out en twee depressies meegemaakt heb, durf ik mijn klanten wel te beloven dat het goed komt. Wanneer, dat kan ik niet met zekerheid te zeggen, maar dat het goed komt, is zeker.

Een burn-out is een komma of hooguit een puntkomma in je leven. Nooit of zelden een punt.

Dat puntkomma wil ik even uitleggen. Vandaag kwam ik een post op Facebook tegen over een puntkomma tattoo. De auteur dacht aanvankelijk dat de tattoo behoorde aan een taalpurist – iemand die zo in de ban van taal en grammatica was, dat een tattoo duidelijk moest maken dat het een zaak van levensbelang is of ergens in een zin een komma, een puntkomma dan wel een punt staat. En die puntkomma bleek ook van levensbelang, maar om een andere reden. Het was een symbool die mensen met depressie gebruikten om aan te geven dat een depressie niet het einde hoeft te zijn. Het markeert en splijt je leven in tweeën, dat zonder meer. Maar je kunt verder. En komen nieuwe woorden, zinnen, hoofdstukken. Misschien wel veel mooier dan die ervoor.

 

Deze puntkomma-tattoo rage begon met de beslissing van kunstenares Amy Bleuel om deze tatoeage op haar pols te laten zetten toen ze haar vader aan een zelfmoord had verloren. Na de dood van haar vader heeft Amy Project Semicolon (Project Puntkomma) opgezet, om mensen met depressie en andere psychische klachten hoop en vertrouwen te bieden.

Burn-out is wat mij betreft een puntkomma. Het markeert een goed afgebakend geheel – zo was mijn leven tot nu toe, zo dacht ik, zo handelde ik, zo gaf ik mijn werk en relaties vorm. Het markeert, maar het biedt tegelijkertijd een opening voor iets nieuws. Burn-out is welbeschouwd je kans om iets af te sluiten, om ergens afscheid van te nemen, zonder een radicaal en onomkeerbaar punt achter te zetten.

Een burn-out vormt de brug tussen je verleden en de toekomst. Die twee verschillen wezenlijk van elkaar, maar zijn aan elkaar verbonden. Je draagt de levenslessen mee je toekomst in.

Dat is de enige voorwaarde om burn-out een puntkomma in plaats van een definitieve punt te laten worden: bereid zijn om alles te onderzoeken; om alles wat geweest is, onder de loep en misschien zelfs onder de fileermes te leggen. Bereid zijn om vertrouwde overlevingspatronen vaarwel te zeggen, bereid zijn om je diepste angsten en verlangens in de ogen te kijken.

Als je bereid bent om te leren – ook al moet je daarvoor bij emoties komen die je daarvoor nooit ruimte wilde bieden – dan beloof ik je: je burn-out is een puntkomma. Je leven of carrière zijn nog niet voorbij. En het beste moet nog komen.

About anderzverder

Leave a Reply