Het verhaal van mijn depressie

Hoe herken je een depressie? Lees hier het verhaal van mijn depressie. Ik benoem de belangrijkste depressie kenmerken. Daarmee hoop ik te bemoedigen en hoop te bieden.

Door je barsten schijnt het mooiste licht

licht door de barsten - decoratieve afbeelding bij depressie kenmerken

 

De diagnose ‘depressie’ kreeg ik nadat ik jaren aangemodderd heb met wat men dacht dat een burn-out was. Na en time-out van 3 maanden was ik al een half jaar weer aan het werk, maar de passie en de bezieling wilden niet terugkomen. Opgekropte boosheid, een allesoverheersend gevoel van machteloosheid zochten hun weg naar boven en veegden zelfs de schijn van ‘normaal-zijn’ weg.

Ik werd iemand die ik niet kende. Iemand die ik níet wilde zijn, iemand voor wie ik bang was. Ik had geen controle over die iemand, en dat was – als het mogelijk is – beangstigender dan de dood. De enorme leegte en zinloosheid voelden als een dikke mist waarin mijn identiteit oploste.

Ik zocht een therapeut. Haar diagnose dat ik behoorlijk depressief was, had een trippel effect op mij. Aan de ene kant was ik intens verdrietig. Het was een soort rouw, om alles wat ik verloren had, om wie ik niet meer was. Ik was ook opgelucht. Mijn wegkwijnende ik was ziek, maar omdat het een naam had, kon ik ook op zoek naar antwoorden. En ik was bang – bang dat ik niet meer zou kunnen ontsnappen aan een uitzichtloze toekomst van psychiatrisch patiënt.

Alle eigenheid en eigenwijsheid verdwenen uit mij, mijn verstand en gevoel leken verlamd. Alles was te veel en alles leek zinloos. Zonder dat ik het in de gaten had, slopen steeds meer negatieve overtuigingen en gedachten in mijn leven die bijgedragen hebben aan de verlamming.   ‘Ik kan het allemaal niet aan, ik ben niet geschikt voor dit leven’ of ‘Ik kom nooit meer van het labeltje af’.

Die negatieve gedachten draaiden als de wieken van een molen, dag en nacht door. En ze hebben ervoor gezorgd dat mijn eigenwaarde tot een nulpunt daalde. Alle schuld legde ik bij mezelf neer. Ik deugde niet. Ik leefde het leven conform wat ik geloofde over mezelf en de wereld om mij heen. En ik kon de delete-toets in mijn hersenen niet vinden om die leugens te wissen…

Wat ik wel wist is, dat het mogelijk was om mijn gedachten te veranderen. Verstandelijk wist ik dat niet mijn omstandigheden mij depressief maakten, maar hoe ik naar deze omstandigheden keek en ermee omging. Gevoelsmatig leed ik echter onder mijn omstandigheden, ik was een slachtoffer die haar aangeleerde hulpeloosheid water en voeding gaf.

Daar waar mijn lichaam en ziel het opgaven, geloofde mijn verstand tegen beter weten in dat het ooit beter zal gaan. Ik weigerde om in het hokje van depressiviteit te gaan wonen. En ik weigerde om medicatie te slikken. Voor het eerst heb ik ervoor gekozen om te luisteren naar wat mijn lichaam zei dat ik nodig had…niet wat anderen volgens wetenschappelijke standaarden passend voor mij en mijn ziektebeeld achtten.

Ik ging gezond eten, boeken lezen, veel in het bos lopen, schrijven en praten. De barsten in mijn harnas van normaal-zijn deden me goed. Ik mocht ‘anders’, ‘niet-normaal’ zijn…ik mocht mezelf zijn en dat maakte alle verschil. Ik was mijn ziekte niet. Ik weigerde om me aan te passen aan de stereotypering van depressie.

En ik durfde steeds meer uit te komen voor mijn overtuiging dat we in onze maatschappij de definitie van ‘normaal’ zo nauw hebben gemaakt, dat er geen enkele ruimte over is gebleven voor variaties in de menselijke natuur, géén ruimte voor anders-zijn. En dus eigenlijk geen ruimte voor… authenticiteit. Terwijl we gek genoeg nu het hardst schreeuwen om authenticiteit.

Ik geloof dat de begrippen die identiteit aan moeten geven, net zo vloeibaar zijn als de objecten in de schilderijen van Dali. We hopen met taal –met woorden, met definities- eigenheid en identiteit, authenticiteit en de kern van iemand te kunnen vangen. Dat kan niet. Identiteit als statisch begrip bestaat niet.

Is mijn identiteit één en hetzelfde op het moment dat ik mezelf beschrijf als gepassioneerd en daadkrachtig als op het moment dat ik de label depressief draag? Mijn identiteit is allebei. Ik heb de kracht en de zwakte, de intelligentie en het niet-weten, de ratio en de waanzin, de gezondheid en de ziekte, de vrijheid en de labels. Ik ben perfect in mijn imperfectie. Ik schitter dankzij de deuken, butsen en barsten die ik opgelopen heb.

En jij, wat geloof jij? Laat je jezelf veroordelen tot een hokje? Laat je je eigenheid vangen in één woord, of dat nu ‘normaal’, burn-out of depressief heet? Mag de wetenschap, de statistiek, de psychiater, de therapeut of de arbeidsdeskundige voor jou bepalen wat jíj waard bent? Wat je loopbaanperspectief is? Wat je toekomst is?

Hoop is aan te leren. Je toekomst is te modelleren. Er zit schittering in imperfectie. Niet ondanks , maar dankzij je ‘labeltje’ kun je schitteren, je gift met de wereld delen. Door je barsten schijnt het mooiste licht door.

Het vraagt eigenwijsheid. Eigen wijsheid is dat wat je hart en je ziel weten, over wie jij echt bent. Over wat goed voor je is. Leer luisteren naar je eigenwijsheid. Durf erop te vertrouwen. Durf het koppelteken weg te halen tussen je verleden en je toekomst. Durf het gelijkteken weg te halen tussen jezelf en je diagnose, welke het ook mag zijn. Durf op zoek te gaan naar andersoortige antwoorden. Durf op te staan. Durf te schitteren.

About anderzverder

Leave a Reply